Turkije dag 7: zonsopgang tot zonsondergang

Ik kon de slaap maar niet vatten. Het was gisteren niet alleen fysiek een actieve dag, maar ook mijn hoofd had op volle toeren gedraaid (op een positieve manier). Terwijl ik lag te piekeren kon ik aanschouwen hoe Luka meerdere keren wakker schoot, bang dat ze door haar wekker had geslapen en de zonsopgang had gemist. Na lang draaien viel ik uiteindelijk in een lichte slaap.

Rond 03u werden we wakker van een hels kattengejank voor onze deur. In volle borst schreeuwden, huilden en bevochten de katten elkaar. Ik had niet de energie om ze te verjagen, maar gelukkige waren we niet de enigen waarvan de katten de nachtrust verstoorden, en het duurde niet lang voor een buurman ze wegjoeg.

Om 06:30u maakte Luka me wakker. We hadden afgesproken om de wekker om 06:45u te zetten, maar Luka was eerder wakker geworden omdat ze bang dat we de zonsopgang gingen missen. Toen we buiten kwamen begon het al te schemeren. We haasten ons verder en wandelden naar een bergtop aan de andere kant van de vallei, vanwaar we een mooi zicht van de zonsopgang hadden.

Onze maagden knorden dus we gingen terug naar het hotel om te ontbijten. Daarna checkte ik uit terwijl Luka de spullen inlaadde. De tweede stop van vandaag was de liefdesvallei. Ik had een hobbelige zandweg gevonden die op geen enkele kaart was terug te vinden. We parkeerden de auto op en bergtop en liepen het laatste stuk naar de vallei.

Luka geniet van het zonnetje bij de auto.
De liefdesvallei.

In de terugweg kwamen we twee mannen tegen die een gat aan het graven waren in een berg. Een van hun vertelde me dat hij vroeger een job met toeristen had, maar omdat het toerisme al bijna twee jaar plat lag door corona dat hij boer geworden was. Alle grond boven en naast het gat was van hem. Hij wou een schuur bouwen om materialen in te kunnen stockeren zodat hij het land makkelijker zou kunnen bewerken.

Na een uurtje rijden kwamen we aan in de ondergrondse stad van Derinkuyu. En met ondergrondse stad bedoel ik ook echt een stad, met genoeg plek voor 20.000 mensen samen met hun dieren en voedselvoorraden, het heeft 10 verdiepingen en een diepte van maximaal 85m.  De originele bouwers en bewoners waren de Phyrgians, die begonnen aan de bouw rond 7-8 duizend voor christus. Door de eeuwen heen hebben verschillende volkeren de stad als woonplaats of vluchtsoort gebruikt. Na de Phyrgians volgden Christenen, daarna Moslims en uiteindelijk een lokale Griekse minderheid. In 1923 verlieten de Griekse bewoners Turkije door een bevolkingsuitwisseling tussen Turkije en Griekenland

In totaal werden zo’n twee miljoen mensen gedwongen te verhuizen, ongeveer 1,5 miljoen Grieken en 0,5 miljoen Turken. De uitwisseling was puur op religieuze grond gebaseerd; onder de gedeporteerden waren ook Turkse christenen uit Centraal-Anatolië, en islamitische Grieken van Kreta. Al voor de inwerkingstelling van de overeenkomst was het grootste deel van de betrokkenen uit eigen beweging vertrokken, vrezend voor gewelddadige confrontaties bij een gedwongen deportatie.

Wikipedia

Eenmaal terug aan de oppervlakte werden we verblind door het felle zonlicht. Ik voelde me precies een vampier in de woestijn. Wat zou het geweest zijn als we in  de plaats van een uur enkele dagen of weken ondergronds hadden gespendeerd?

Een luchtkoker schijnt een beetje zonlicht binnen in de vierde verdieping.

De volgende bestemming was Konya, een van de grootste steden van Turkije. Konya staat bekend voor zijn conservatieve en islamitische bevolking en de populariteit van de AK partij van Erdogan. Wat voor ons vooral relevant was, was hoe het wegenwerk rond Konya een verschrikkelijke spaghetti van snelwegen was die in en door elkaar heen liepen. In combinatie met file maakte dit het rijden zeer onaangenaam.

We parkeerden de auto in de ondergrondse garage van het Ibis hotel en namen de trap naar de lobby. Tot onze verbazing was het hotel, ondanks corona, volboekt. Dus gingen we langs bij het Novotel ernaast, dat ook volzet was. Het was ondertussen al laat, zeker gezien het vroege opstaan, en het ontbrak ons aan energie om een nieuw hotel te zoeken. We kwamen terecht in een chique ouderwets bedrijfshotel, dat met 24euro voor twee personen onze duurste overnachting tot nu toe was. Het rook zoals oude hotels ruiken, een soort propere mufheid.

Ik eindigde mijn dag met het lezen een Nederlandstalige vertaling van de Koran. De Koran zit vol herhalingen om telkens vanuit andere verhalen tot dezelfde conclusie te komen. Zo eindig ik vandaag deze tekst met dezelfde woorden waarmee bijna elke Soera eindigt:

In de naam van Allah

Hij is lief

Hij geeft

Hij vergeeft

Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *