Turkije dag 3: van chaos op de weg naar spooksnelweg

De dag begon met een wandeling door de toeristische winkelstraat van Istanbul richting Taksim Square. Naast het Hilton hotel vonden we vier kleine kiosks van enkele internationale autoverhuurbedrijven. We stapten ze één voor één binnen, telkens zonder succes. In Turkije is het bij wet verplicht dat betalingen en voorschotten van huurauto’s gebeurt via een Credit Card op naam van de bestuurder. Omdat ik geen Credit Card heb kon ik daarom officieel geen auto huren.  

Dus dwaalden we rond in het centrum. Vraag ons niet hoe, maar een half uur later wandelden we een appartementsblok binnen en namen de trap naar de tweede verdieping. Hier stond er, afgeprint op een A4’tje, één woord; CarRental. De deur stond op een kier dus wandelden we naar binnen zonder te kloppen. Het was een groot appartement dat vol stond met bureaus en mensen die druk bellend heen en weer liepen. Een half uur later, één contract en 150 euro cash later stonden we buiten op de stoep met een witte Renault.

Het was ondertussen al 13u. Het plan was om een 4-tal uur te rijden richting het westen, naar waar precies wisten we nog niet. We zaten al snel vast in een eindeloze file, in een miljoenenstad waar veel van de Europese verkeersregels niet bleken te gelden. Enkele details over de Turkse rijstijl: voorbijsteken gebeurt langs alle kanten; langs links, langs rechts en links en rechts tegelijk. Daaruit vloeit voort dat het concept ‘rechts aanhouden’ niet bestaat. Mensen rijden op het rijvak dat ze het leukste vinden, wat bij de meesten ergens in het midden bleek te zijn. Idealiter zelfs pal in het midden van de rijbaan, indien nodig tussen twee andere rijvakken in.

Eenmaal uit het centrum ging het vlot. Rijden op de tolweg naar Ankara was een pak rustiger. De autosnelweg had vier rijvakken in beide richtingen, ondanks dat twee rijvakken voldoende zouden zijn geweest voor de hoeveelheid verkeer. Het grootste gevaar zijn hier de zigzaggende auto’s, die van rijvak één (uiterst links) naar rijvak vier (uiterst rechts) en weer terug rijden om zo anderen langs beide kanten voorbij te steken. En dit met snelheden tot 170km per uur (de snelheidslimiet is 120). Klein detail: we hebben nooit een politieauto gezien die minder dan 150 reed.

Het werd donker en we beseften dat onze plannen voor een grote roadtrip te ambitieus waren. Onze uitgestippelde route was te lang om in 12 dagen te rijden en ondertussen nog een beetje te kunnen genieten. Daarom besloten we om enkele stops over te slaan en direct door te rijden tot in Cappadocië. Als we vandaag genoeg rijden kunnen we de volgende dagen rustiger aandoen.

Zo’n 10u en een kleine 800 km later kwamen we aan in Güzelyurt, een klein dorpje waar we online een slaapplek hadden gevonden. Het enige probleem was dat het huis maar niet konden vinden. Online stond er geen adres en de foto’s waren onduidelijk. Gelukkig kwamen we op straat een man tegen die, na veel gebarentaal, ons naar een huis wist te leiden enkele straten verder. Bij de deur van het huis stonden vier bellen, allen zonder tekst. Hij twijfelde even en drukte dan op de tweede. Een oude man in nachtkledij deed open en bracht ons naar de kamer van de foto’s. Hij gebaarde naar de wifi-code en vertelde ons een heel verhaal in het Turks waar we weinig van verstonden. Hij lachte vriendelijk en wenste ons, vermoedde ik, een goede nacht.

We ploften onze zakken neer. We waren er geraakt.

Ons geluk was echter van korte duur. Het toilet spoelde niet meer door.

En het wc-papier was op.

Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *