Turkije dag 5: ruïnes en luxueuze grotten

Rond 05:00u werd ik wakker door de Azan, de oproep tot het gebed, die vanuit luidsprekers op minaretten (de torentjes van moskeeën) verspreid werd. Dankzij jaren van training in Brussel centrum ben ik een vaste slaper geworden, die door elke vorm van nachtlawaai heen slaapt. Tot ik in Turkije aankwam. Hier ben ik al elke nacht wakker geworden door deze poëtische Arabische klanken. Vijf keer per dag klinkt de Azan, ingesproken door een Muezzin, kort samengevat zegt hij het volgende:

Haast u naar het gebed, haast u naar het welslagen. Het gebed is beter dan de slaap. God is de grootste, God is de grootste. Er is geen godheid dan God.

Tijdens het ontbijt speelde er een reality show op de televisie. Een soort dramatische relatietherapie waarin de gastvrouw luisterde naar koppels hun relatieproblemen en hun adviseert. Een man liep druk pratend rond terwijl zijn gesluierde vrouw verstijfd voor zich uit staarde. Hij sprak met een gepassioneerde, bijna roepende stem. Niemand, zelfs de gastvrouw niet, kreeg er een woord tussen. Af en toe probeerde zijn vrouw iets te zeggen, tevergeefs. Er loopt een eenzame traan over haar wang.

Onze eerste stop was een gesloten oud gebouw. We weten niet wat het was of hoe oud het is. Alleen dat het er staat. Omdat we niet binnen konden maakten maar we een wandeling eromheen. Aan de achterkant waren twee mannen en een vrouw hooi in zakken aan het steken. Ze merkten dat we niet binnen raakten en toonden ons een gammele zelfgemaakt houten ladder waarlangs je naar boven kon klimmen. Ik kon deze kans tot avontuur niet laten liggen. Luka was niet onder de indruk van de ladder, dus wachtte ze beneden.

Onze volgende ontdekking kwam al enkele kilometers later. Een oud ondergronds dorp, gegraven door vroege Christenen die zich verschuilden voor de Romeinen. Het ondergrondse dorp werd bewoond door enkele tientallen mensen tot 1923! Er waren zeven verdiepingen en tientallen ruimtes, waaronder slaapkamers, stallen, keukens, een waterput en opslagplaatsen. Bovengronds was er geen enkel spoor van het dorp terug te vinden. De deur bestond uit een grote ronde steen die langs buiten er niet anders uitzag dan de stenen ernaast.

Er waren kilometers aan smalle gangen. Gaten in de muren om werden gebruikt om kaarsen in te steken. Heel het complex werd verlucht via luchtkokers.

Tijdens het wegrijden verdwaalden we in een klein dorpje, waar we besloten te lunchen. We keken aandachtig toe hoe ons vlees werd gebakken. Een oude man in het dorp begon tegen ons in het Nederlands te praten. Hij vertelde dat hij een tijd in België gewoond had, maar was uitgezet door de Belgische politie. Een terugkerend verhaal. Zijn Nederlands was verbazingwekkend goed.

Luka vertelde me dat ze graag naar Rocktown wou gaan, ik was bang dat ze het over een slechte kopie van het Hard Rock café had. Rocktown bleek een historisch fort op de top van een berg te zijn. Het heeft een panoramisch uitzicht waardoor grote groepen mensen (en legers) vanop kilometers afstand te spotten zijn.  

Onze laatste stop voor vandaag was Göreme, een toeristisch dorpje in het hart van Cappadocië. Hier concludeerden we dat het een onuitgesproken regel was om het woord ‘grot’ te gebruiken in je hotelnaam. Een korte opsomming: Grand Cave Suites, Helen Cave Suites, Ascension Cave Suites, Risus Cave Suites, Elite Cave Suites, Artemis Cave Suites, Cave Hotel, Roma Cave Suite Hotel, The Dorm Cave, Arc Cave Hotel,…. En zo verder, en zo voort. In Göreme zijn er in totaal 155 hotels met ‘Cave’ in hun naam, als je de hotels in de twee dichtstbijzijnde dorpen meetelt worden dit er zelfs 221 (ik heb ze zelf geteld).

We verbleven in het Cappadocia Cave Rooms hotel, waar we tot onze teleurstelling moesten vaststellen dat we in een normale kamer zaten, niet in een grot. Een mooie kamer, dat moeten we toegeven, maar van de ‘Cave Rooms’ hadden we toch iets anders verwacht.

Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *