Popster in wording

Ik kon de slaap niet vatten. Er flitsten te veel beelden door mijn hoofd. Dromen. Fantasieën zo sterk dat slapen onmogelijk werd. Ik sta op een podium, zingend. Het publiek zingt mee. Ik geef alles, het publiek geeft alles. Alles wat ik heb. Springend, roepend, dansend, juichend, lachend.

En zo, in de tijdspanne van enkele uren, van 00:00u tot 02:30u, was ik een popster. Of toch een popster in wording. Ik maakte een plan: hoe zou ik leren rappen, leren zingen? Wat zou mijn artiestennaam zijn? Hoe zou ik mijn muziek differentiëren, en welk soort publiek zou hierin geïnteresseerd zijn?

Ik, ik, ik.

Ik kan niet zingen, ik kan niet dansen. Ik ken geen muziektheorie, en heb nog nooit een nummer geschreven. En toch zie ik mezelf staan, daar, op het podium. Als een idool, een God.

Om 02:30u overwint de slaap de fantasie. Toen ging de wekker af, en werd de nachtelijke droom doorprikt met ochtend pessimisme. Realisme.

Wil ik een popster zijn? Wil ik betaald worden om concerten te geven? Wil ik met mijn muziek een impact maken? Tuurlijk. Zonder twijfel.

Maar wil ik dit echt? Heb ik jaren van hard werken hiervoor over? Wil ik jaren ploegen zonder zekerheid dat de droom ooit realiteit wordt? Wil ik dat echt?

Ja.

Nee.

Misschien…

Sommige dromen verdwijnen met het ochtendgloren.

Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *