Turkije dag 8: onderweg

De dag begon met twijfels over onze volgende bestemming. We waren bang dat onze geplande route onrealistisch was, nog zo’n 25u rijden tot in Istanbul. Ik had een Déjà vu van onze eerste rijdag, waarop we last-minute beslisten om meerdere tussenstops over te slaan en in één dag bijna 800km te rijden. We twijfelden om het zuiden over te slaan (Antallya, Kas, Fethiye,…), waardoor we 10u minder moesten rijden. Het nadeel was dat we een van de mooiste stukken van Turkije zouden missen. Door de slechte weersvoorspelling kozen we om het zuiden over te slaan en rechtstreeks naar Pamukkale te rijden, een dorp dat hoog op Luka haar lijstje lag door zijn fotogenieke hete waterbronnen.

Onderweg maakten we een paar geïmproviseerde stops bij een mistig meer en de ruïnes van een oude uitkijkpost. Voor het middageten stopten we in een klein dorpje waar een oud gebocheld mannetje heerlijke köfte broodjes voor ons maakte.

De wegen waren rustig, de dorpen uitgestorven, en in de middelgrote steden was er veel toe. Overal stonden huizen en appartementsblokken, maar bewoners waren er niet te zien. We passeerden gigantische schoolcomplexen zonder enige vorm van beweging. Het verkeer was, buiten Konya en Istanbul, altijd rustig, zowel op de snelwegen, de provinciewegen als de kleine dorpswegen. Dit maakte het rijden uiterst aangenaam en rustig, maar ook vreemd. Waarom is het overal zo verlaten?

Het rijden was vandaag een groot plezier. Zolang we uit de buurt bleven van megasteden en tijdens het daglicht reden zodat we het landschap konden bewonderen was rijden een leuke activiteit. Het landschap was gevarieerd en interessante stopplaatsen waren duidelijk aangegeven. De grootste onduidelijkheid op de weg is de snelheidslimiet. In theorie is het in Turkije simpel: als er geen bord staat is de snelheidslimiet 120km/u op de autosnelweg, 90km/u op provinciewegen en 50/u in de bebouwde kom. Maar in de praktijk is het vaak onduidelijk welk type een weg nu is. Zo lopen autosnelwegen soms door dorpskernen of is een weg iets tussen een autosnelweg en een provincieweg.

Voorbeeld van een bord van 82km/u

De aanwezigheid van borden maakt het alleen ingewikkelder. We zijn in Turkije borden tegengekomen van 30, 50, 60, 70, 80, 82, 90, 100, 110 en 120km/u. De snelheid varieert ook van het type voertuig (auto, bus, camion) en het soort auto dat je hebt. Zo zijn er snelheidsverschillen van tot 30km/u tussen verschillende types auto’s. Op de autosnelweg kan de snelheid op 200m van 120km/u naar 30km/u gaan als er een afslag is of een voetpad (op de autosnelweg!). Dat de Turkse automobilisten geen rekening lijken te houden met snelheidslimieten maakt het nog moeilijker. Zo kan de ene auto op een weg 160km/u rijden terwijl een andere 85km/u rijdt. De juiste snelheid aanhouden is belangrijk door de grote hoeveelheid flitspalen die, zelfs voor Europese standaarden, fikse boetes kunnen uitdelen.

In de avond kwamen we tweemaal in een bizarre situatie terecht met gebroken glas.

Tijdens het incheckten in een familiehotel hoorden we geschreeuw uit keuken naast ons. Opeens klonk er een luide knal en hoorden we glas versplinteren. Een vrouw begon te schreeuwen van de pijn. Ik holde, met de hotelfamilie in mijn kielzog,  de keuken binnen waar een man en een vrouw luid tegen elkaar waren aan het roepen. Door het geluid dacht ik dat de man de vrouw in elkaar was aan het slaan, maar eenmaal binnen was het niet duidelijk wie naar wie met de glazen bokaal had gegooid. De familie duwde mij aan de kant en hielden de vrouw tegen, die naar de man bleef schreeuwen. Ik werd door een broer de kamer uitgezet.

Luka en ik zaten geschokkeerd in de lobby terwijl het schreeuwen in golf stopte en terug startte, waarop de familie terug naar de keuken rende om tussenbeide te komen.

Later op de avond aten we in een verlaten Indisch restaurant. Er kwam een groot Indisch gezin binnen en de restauranteigenaar begon twee tafels naar elkaar toe te schuiven. Opeens was er een knal en was het glazen tafelblad uit elkaar gesprongen. Het glas was tot onze tafel geloven, enkele meters verder. Het restaurant zag eruit als een slagveld. Overal lag er glas, vooral kleine stukjes maar eveneens stukken van 10-20cm. Iedereen bleef even versteld staan. Het Indische gezin twijfelde schijnbaar om van restaurant te verwisselen, om zich uiteindelijk aan een andere tafel neer te zetten.

Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *