Turkije dag 14: klokkenluider

Atta had ontbijt voor ons klaargemaakt. Hij vertelt over hoe graag hij onder de mensen is, en hoe hard hij zijn familie mist. Door klokluider te worden is hij zijn job verloren, en nieuwe vinden onmogelijk. Zijn familie verwachtte dat hij als man de broodwinner moest zijn van het gezin, en doordat hij in deze rol faalde, faalde hij ook in zijn taak als vader en man. Zijn vrouw voelde zich in de steek gelaten omdat hij “meer waarde echte aan de waarheid dan aan voor zijn gezin te zorgen”. Ze verliet hem en nam de kinderen mee.

Atta barst bijna in tranen uit terwijl hij verteld over zijn teleurstelling in de wereld. Hij komt bijna suïcidaal over als hij God vraagt hoe een kwetsbare en eerlijke ziel als hij moet overleven in deze harde en oneerlijke wereld. Hij had last van een zware ziekte en was naar hier, Assos, getrokken omdat hij ergens in een boek gelezen had dat het de perfecte plek was om te sterven. Hij leefde hier als een kluizenaar, met als enige vaste gezelschap zijn collectie boeken. Een jaar geleden had hij extra bedden in zijn kleine huisje gezet en was hij begonnen met het uitbaten van zijn ‘Pension’. Het hebben van gezelschap is volgens mij voor hem belangrijker dan ervoor betaald worden.

Zijn waardevolste bezittingen zijn boeken, waarmee hij een kleine persoonlijke bibliotheek heeft ingericht. Als een kind uit het dorp een boek nodig heeft dan komt hij/zij bij Atta langs om het te zoeken. Hij geeft hun een snoepje en sommige spelen op zijn goedkope Synthesizer. Ik kan me voorstellen dat hij, net zoals bij ons, elk menselijk contact met beide handen aangrijpt.

Ondanks dat we elkaar nauwelijks kennen is het een moeilijk afscheid. Het is pijnlijk om een persoon die zoveel waarde hecht aan familie noodgedwongen zo moederziel alleen te zien wonen. Atta nam afscheid door een fles water te vullen en het voor onze voeten op de weg te gooien. “Mogen jullie weggen zich net zo makkelijk verspreiden als het water in deze fles”.

We nemen de ferry naar Gallipoli, de locatie van een cruciale slag tijdens de Eerste Wereldoorlog. In de cafetaria van de ferry werkt een enthousiaste koffieverkoper die, met de tien woorden Engels die hij beheerst, ons probeert te overtuigen zijn koffie te proberen. We bestellen thee, die hij in eerste instantie al lachend weigert uit te schenken. Na zijn koffie nog enkele keren afgewezen te hebben kregen we dan toch onze thee. We liepen naar het dek om te genieten van het uitzicht. Even later komt de koffieverkoper bij ons staan op het dek staan en informeert naar waar we allemaal al geweest zijn in Turkije. Ik merkte op dat hij zelf ook thee was aan drinken, geen koffie. Als ik dit tegen hem zeg start hij luidt te lachen en begint terug over de positieve eigenschappen van Turkse koffie. Te laat besef ik dat ik een fatale fout heb gemaakt door terug over de thee/koffie kwestie te beginnen.

“De aanhouder wint” blijkt een accuraat spreekwoord nadat we even later toch een kopje koffie kopen. De ferry was ondertussen aan het aanmeren en we haasten ons naar de auto met een heet en overvol wegwerpkopje. Eenmaal in de auto blijkt dat geen van ons twee koffie drinkt dus kiepert Luka de inhoud van het kopje snel nog overboord. Ze zit net op tijd in de auto om de boot uit te rijden. Heel de koffiesequentie was een waar avontuur, hoe banaal het achteraf ook mag klinken.

Ik heb vandaag één foto getrokken. Deze. Ze zijn bezig met het bouwen van een gigantische brug waardoor de ferry binnen een jaartje naar de schroop mag.

Bij een tankstation vinden we een doe-het-zelf carwash en geven onze auto een welverdiende poetsbeurt. Het is ontzettend bevredigend om met een hoge drukreiniger elk vlekje van de auto te spuiten. Ik laat me helemaal gaan en poets hem misschien een keertje te veel, puur voor het plezier.

Onderweg worden we geflitst terwijl we exact 70 rijden, op een baan waar vlak voor de flitspaal een bord met 70km/u staat. Begrijpen wie het begrijpen kan. Mijn theorie is dat de flitspaal iedereen flitst die sneller rijdt dan 50km/u (de maximale snelheid voor camions) en achteraf automatisch nakijkt aan de hand van je nummerplaat met welk soort voertuig je rijdt. Hoop ik. We zijn vandaag ook een nieuwe snelheidslimiet tegengekomen voor onze collectie: 85km/u. Hij past perfect tussen de 80, 82 en 90km/u in onze rij.

We overnachten in een schattig Pension aan de zee dat wordt uitgebaat door een ouder koppel. Hun Engels is nihil, dus communicatie verloopt via Google Translate. Na een korte strandwandeling tijdens de zonsondergang zetten we ons met het hun aan tafel. De vrouw heeft voor hunzelf, ons en een bevriend koppel gekookt. Na het eten is het licht in onze kamer plots kapot, waarop de mannelijke uitbater zijn beste elektrische kennis naar boven haalt en ik zijn wandelende zaklamp speel. Tegen dat het licht gemaakt is, is het weeral tijd om het uit te doen. Morgen wordt een lange dag.

Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *