Turkije dag 2: Eerste indrukken van Istanbul

Na een klein maar gratis ontbijt vertrokken we naar de Ayasofya moskee. Luka zette voor de eerste keer haar nieuwe hoofddoek op, in een zwarte minimalistisch stijl. Onze schoenen belanden in vakje 45 van kast B. Elke kast had 72 vakjes en er waren 10-20 kasten, genoeg plek voor zeker 2000 paar schoenen.

De moskee was prachtig. Een gigantische centrale ruimte werd overdekt door twee enorme koepels die versierd werden met kalligrafie uit de Koran. Het grote verschil met een katholieke kerk was het ontbreken van  steunpilaren. De geluidsmicro’s waren naar de achterkant van de moskee gericht, wat mij laat concluderen dat de imam’s met hun rug naar de gelovigen staan gekeerd, met hun hoofd richting Mekka.

Na een korte lunchpauze met thee en een soort onbekende zoute pannenkoeken, gingen we in de rij staan voor het Topkapi paleis. Ondanks de combinatie van het toeristisch laagseizoen + een wereldwijde corona pandemie was de rij betreurenswaardig lang.

Het was een mooie gelegenheid om ons geduld te beproeven. Ik herinnerde hoe tegen het einde van elk van mijn eerdere reizen ik uiterst getreind was in de kunst van het geduldig wachten. Vooral voor bussen, die vaak een eigen wil lijken te hebben. We probeerden te genieten van het wachten in de plaats van ons er tegen te verzetten.

Na het ontvangen van ticket mochten we naar een volgende rij doorschuiven om het paleis te betreden. Eenmaal binnen was onze eerste activiteit het wachten in een rij voor de audiogidsen waar we voor betaald hadden. Ik zou dit geduld voor gevorderden durven noemen.

Het paleis was gigantisch. Een afwisseling tussen grote tuinen en honderden piep kleine en gigantische kamers. Hiermee waren we enkele uren zoet.

Hierna wouden we graag de Blauwe Moskee bezoeken, maar deze moest even wachten omdat er net een nieuw gebed begonnen was, waardoor de moskee tijdelijk gesloten was voor toeristen. Omdat ons geduld vandaag al genoeg op de proef was gesteld besloten we een korte wandeling te maken om na het gebed terug te komen om de moskee te verkennen.

Ik weet niet goed hoe het precies gebeurd is, maar opeens was het donker en waren we verdwaald in een doolhof van compleet verlaten en slecht verlichte steegjes.

Volgens mijn oriëntatie zouden we in enkele minuten de blauwe moskee binnenlopen. Toen we een kwartier later nog steeds in donker steegjes zaten met geen enkele moskee in zicht moest ik mijn falen toegeven en de gps op mijn gsm raadplegen.

Verlaten straten

Ik snap nog steeds niet hoe, maar we waren erin geslaagd om meerdere kilometers afgedwaald te zijn van onze route, waardoor we in een totaal anders stadsdeel terecht gekomen waren. Oeps. Met gehavende trots wees de gps de weg terug.

Ondertussen was het al laat, dus besloten we de Blauwe Moskee over te slaan. We gingen rechtstreeks naar onze hostel, waar we gedag zeiden en vertrokken naar een nieuw onderkomen in een ander (toeristisch) stadsdeel. Deze keer volgden we vanaf het begin de gps.

Het nieuwe hostel was geweldig. We werden enthousiast onthaald en kregen een stapelbed in een kleine kamer met nog twee anderen. Onze kamergenoten waren een vriendelijke Rus genaamd Dennis die Engels was aan het leren en met ons communiceerde via de Google Translate App op zijn gsm, en een onbekende twintiger die geen woord tegen ons gezegd heeft.

De dag zat er alweer op.

Hostel Istanbul

Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *