Turkije dag 1: Als we in Istanbul raken ben ik al blij

Tram Istanbul

België, december 2021.
Na een nieuwe verstrenging van de Coronaregels en weinig verbetering in het vooruitzicht besluiten Luka (mijn zus) en ik last minute op reis te gaan. Op vier december vertrokken we voor zeventien dagen naar Turkije. Elke dag van de reis post ik een artikel over onze ervaringen.

Gisteren hebben we eindelijk de knoop doorgehakt. Na bijna twee weken van twijfelen en uitstellen hebben we een covid test afgelegd en twee vliegtuigtickets naar Turkije geboekt. Daarna was het een kwestie van snel alles inpakken en proberen te slapen met een gezonde combinatie van stress en enthousiasme.

De Sint, in al zijn verstrooidheid, is gisterennacht gepasseerd in de plaats van zijn verwachte komst op maandag. Hierdoor kon ik vanochtend genieten van een ontbijt van marsepein en chocola alvorens te vertrekken naar de luchthaven.

Daar werd de stress intenser, vooral omdat mijn paspoort nog op het gemeentehuis lag, dat gesloten was. Volgens het internet is een paspoort voor Turkije niet verplicht, maar ik zag mezelf al voor de incheckbalie staan terwijl een geïrriteerde vrouw me vertelden dat ik niet alles moet geloven op het internet, en dat een paspoort wel degelijk verplicht is. Maar zo is het gelukkig niet gelopen.

Wolken vliegtuig

Ik kijk momenteel gebukt naar buiten langs het kleine en veel te lage raampje van ons vliegtuig. Mijn voeten hebben het ijskoud door de blazende airconditioning. Buiten zijn er veel wolken, het landschap is bijna niet te zien. Af en toe passeert er een breuk in het wolkendak, waardoor ik een glimp opvat van grote rivieren en besneeuwde bergtoppen. We hebben geen idee waar we zijn. De gsm’s doen het niet en er is nergens een tv’tje te bekennen met onze reisinfo. Luka denkt dat we al ergens in Oost-Europa zitten. Ik durf zelf niet te gokken.

Op de luchthaven heb ik nog eens goed onze reisplannen voor vandaag bestudeert. Ik heb gisteren online een hostel geboekt, de eerste keer in mijn leven. We moeten één bus nemen, één metro, één tram en dan nog een stukje wandelen. Het gaat een lange dag worden, maar dan hebben we direct al een stukje van Istanbul gezien.

Ik heb vandaag al meer foto’s getrokken dan de zes maanden van mijn verblijf in Mexico. Ik geloof dat fotograferen je uit het moment haalt. Veel mensen zijn meer bezig met het vastleggen van gebeurtenissen dan ze zelf te beleven. Met deze logica vertrok ik twee jaar geleden naar Mexico zonder fototoestel (of smartphone), iets waarvan ik ondertussen spijt heb.

Mijn filosofie over fotografie is nog niet veranderd, maar mijn voornemen voor Turkije is minder extreem te zijn en, hier en daar, toch foto’s te nemen van onze activiteiten. Ik heb in Mexico zoveel mensen ontmoet, zoveel plekken gezien en zoveel dingen gedaan waarvan ik geen enkele foto van heb. Het zit allemaal in mijn hoofd. En ik ben het langzaam aan aan het vergeten.

In Turkije ga ik niet dezelfde fout maken. Ik heb een klein tweedehands fototoestel mee dat ik kan gebruiken om onze avonturen mee vast te leggen. Ik wil nog steeds de focus leggen op het moment te beleven, maar ik wil het niet ten koste laten gaan van mijn feilbare geheugen, dat elk geheugensteuntje kan gebruiken.

Na enige turbulentie en witte flitsen in de ondertussen donkere lucht kwamen we aan in Istanbul. De grenscontrole verliep vlot, en binnen de kortste keren stonden we buiten de luchthaven, op zoek naar een bus in een zee van mensen. Dit is een moment van reizen dat ik nooit aangenaam heb gevonden. De chaos van de luchthaven en de zoektocht naar een manier om naar het stadscentrum te raken vanaf de vaak verre luchthavens. Taxi chauffeurs zijn er opdringerig en je hebt nog geen besef van de waarde van de lokale munt.

Eten Turks restaurant

Uiteindelijk vonden we een bus die, ik vermoede, naar het juiste deel van Istanbul reed. Hopelijk. Voor drie euro kregen we een avontuurlijke busreis van een uur cadeau, met veel zigzaggen, voorbijsteken van links en toeteren inbegrepen. Na het afstappen aten we onze eerste Turkse maaltijd, waarin we nieuwe smaken ontdekten die ik nog steeds niet helemaal kan plaatsen.

Onze reis was nog niet gedaan. Na een waar gevecht met een Turkse ticketautomaat voor het openbaar vervoeren, een metroachtig vervoersmiddel genaamd funicular, en een tram later waren we eindelijk aangekomen bij onze hostel. We werden enthousiast onthaalt en direct uitgenodigd op een pubcrawl, wat we vriendelijk afsloegen. In de plaats zetten we ons aan een tafeltje en onderzochten we wat we de volgende dag zouden doen.

Cheer hostel Istanbul

Mijn gsm gaf 00:00u, een mooi uur om te gaan slapen, tot ik ontdekte dat hij eigenlijk nog op de Belgische tijd stond. Het was al 02:00u. We kropen snel in onze bedden in de dorm en beleefden een helse nacht waarin ik in een constante tussenfase tussen slaap en bewustzijn verkeerde. Om 08:30 ging de wekker van het bed naast ons, en deze bleef afgaan tot 08:40, toen enkele boze kamergenoten zijn eigenaar wakker maakten. De wekker had iedereen wakker gemaakt, buiten de één persoon die hem had opgezet, en hem ook moest afzetten als de rest nog een beetje rust wou. Met hoofdpijn en een klein hongertje startten we dag.

Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *