Turkije dag 17: güle güle (vaarwel)

Toen de wekker afging probeerde ik zo stil mogelijk al mijn spullen te pakken. Het plan was om een half uur naar de bushalte we wandelen om daar een bus van 45minuten naar de luchthaven te nemen. Toen we in de lobby van onze hostel aankwamen ontdekten we dat er een ander meisje op het punt stond te vertrekken naar dezelfde luchthaven als wij met een privéshuttle. Toen ze aanbood dat we gratis konden meerijden zeiden ze direct ja.

Haar naam was Patricia, een Italiaanse twintiger die Turks had gestudeerd op de universiteit in Milaan. Ze was al drie maanden in Turkije. In het begin van de rit deed ze een gezellige babbel met de bestuurder, die onder de indruk was van haar Turks. Ik keek ondertussen naar buiten. Ik was terug een passagier. In de luchthaven namen we afscheid van Patricia en checkten onszelf en onze bagage in. Na de douane kochten we met ons laatste geld een croissant, een flesje water en een klein zakje Pringles. We hadden net te weinig geld maar wisten een deal te maken met de verkoper.

Daarna moesten we wachten, lang wachten. We maakten een wandelingen door de luchthaven en het viel ons op hoeveel mannen rondliepen met een kaal en bebloed hoofd. De reden hiervan is dat haarimplantaties goedkoop zijn in Istanbul en veel internationale toeristen speciaal hiervoor naar Turkije afreizen. Een lokale man vertelde ons zelfs dat er tegenwoordig meer gezondheidstoeristen naar Turkije komen dan vakantietoeristen.

Vooral voor Amerikanen is gezondheidstoerisme populair. Ze nemen enkele weken onbetaald verlof om zich hier te laten behandelen voor bv. hun tanden, plastische chirurgie, hun ogen te laten laseren of een operatie te laten doen. Tussen de operaties door kunnen ze in een resort genieten van het weer. Eenmaal dat de laatste operatie achter de rug is trekken ze nog een weekje rond en vliegen dan terug. Dit (hotels, vlucht, operaties, eten, onbetaald verlof) is goedkoper dan je in Amerika laten behandelen.

Ik zit op het vliegtuig terwijl ik dit schrijf. Luka zit naast me te dommelen op de stoel naast het raampje. Binnen een uur gaan we landen in Brussels Airport, waar onze familie ons zal opwachten. Onze reis is ten einde. En daarom ook mijn reisdagboek. Ik ga op deze blog blijven schrijven, maar het zal niet langer een dagboekvorm (vandaag hebben we dit en dit en dat gedaan) aannemen. Wat dan wel?

Ik zou je graag ontzettend bedanken voor het lezen. Ik heb zelf ontzettend genoten van het schrijven van deze blog en ben vooral trots dat ik het tot het einde heb volgehouden.

Dankjewel 🙂

Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *