Geduld

Door het raampje zien we de auto’s als miniaturen onder ons voorbijrijden. Ze worden steeds groter. En groter. Als het vliegtuig land klapt een enkeling achter ons.

Over de intercom klinkt de piloot: ‘dames en heren, gelieve nog even te blijven zitten’. Zijn woorden worden gehoord, maar niet gehoorzaamd. Alle inzittenden staan recht en beginnen met het pakken van hun bagage. Een hele commotie. Mensen staan tegen elkaar gedrukt in het gangpad. Een grote zak valt uit het handbagagerek op een nietsvermoedende vrouw. Een kindje huilt. Iedereen staat klaar om uit te stappen.

Het duurt nog tien minuten voordat de eerste persoon het vliegtuig kan verlaten.

Ik lees ondertussen rustig een boek in mijn stoel op de dertiende rij. Een van de weinigen die nog zit. De deuren gaan open en als een watertrechter onder druk stroomt iedereen naar buiten. Als het vliegtuig bijna leeg is sta ik recht.

Het gangpad is vrij.

Bij de bagage loopband staat er een heuse menigte te wachten. Er is nog geen koffer te zien. Iedereen wacht. Belt. Scrolt. Geeuwt.

En dan komt de eerste rugzak naar boven. Een grijze met groene lintjes, halfgevuld. Mijn rugzak. Ik pak hem op en loop naar buiten. De andere blijven achter, wachtend. Gehaast. Gehaast wachtend.  

Je kan je haasten voor veel zaken in het leven, maar niet door het wachten. Omgekeerd zelfs. Hoe meer haast je hebt tijdens het wachten, hoe langer het gaat duren.

Geduld is weten dat het geen zin heeft sneller te wachten. Geduld is weten: het komt.

Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *