Turkije dag 15: bibieb

Om 06u ging de wekker. Onze gastvrouw was speciaal vroeger opgestaan om ontbijt voor ons te maken. Toen we wegreden kwam ze naar buiten om ons uit te zwaaien. Ik had een Déjà vu van onze eerst dag met de auto. Rijden in het donker op een autosnelweg waar de snelheid constant veranderd (30km-120km/u) en er op de willekeurigste plaatsen voetgangers proberen over te steken. We reden langs de zee, een zwarte vlek aan onze rechterkant. We zijn zo vroeg opgestaan om de ergste files te vermijden. Het is een zaterdag, dus het verkeer zou moeten meevallen, maar we willen geen risico’s nemen.

We hadden onze auto de bijnaam bibieb gegeven, een onomatopee naar het geluidje om hem te ont- en vergrendelen. De tijd was gekomen om afscheid te nemen. We hebben de afgelopen 12 dagen 2734km gereden door bossen, bergen en steden. Langs rivieren, lege vlaktes en zeeën. Rijden was dé activiteit van deze reis geweest, en nu was het gedaan. We parkeerden voor het verhuurbedrijf en liepen het appartementscomplex binnen.

Er heerste een korte stress als de verhuurder zegt dat er twee beschadigen aan de auto zijn vastgesteld, maar gelukkig konden we met de foto’s die we 12 dagen geleden hebben getrokken bewijzen dat deze er al waren. We betalen onze verkeersboetes en wachten geduldig in onze stoelen terwijl de verhuurder op zijn computer tokkelt.

Na onze rugzakken afgezet te hebben in onze hostel bezoeken we de Blauwe Moskee. Door verbouwingen is er echter weinig te zien. Daarom wandelen we verder naar de Suleyman Moskee, waar we ons op de grondzetten om te genieten van diens schoonheid. Ik probeer een gids af te luisteren die iets verderop aan een groep toeristen de moskee zijn geschiedenis uitlegt. Een Turkse man vraagt of hij bij ons mag komen zitten en gratis een woordje uitleg mag doen over de moskee. We stemmen in. In mijn hoofd ga ik door de twee mogelijke scenario’s:

  1. Hij is een tourgids en dit is een verkooptruck. Achteraf gaat hij ons om geld vragen.
  2. Hij  is een moslim die voor de moskee werkt. Hij gaat ons informatie geven over de Islam en proberen ons te bekeren.

Het blijkt eerst nog even onduidelijk tot ik het een kwartier later zeker weet: hij is categorie twee. Hij was een succesvolle computerwetenschapper die werkte voor Cisco totdat hij zijn leven overhoop gooide om voor Allah te gaan werken en zijn woord te verspreiden. Ik stelde hem vragen als “waarom is Mohammed de laatste profeet?” “wat gebeurd er me de ziel nadat iemand is gestorven en voordat deze op de dag des oordels naar de hemel of hel wordt gestuurd?” en “waarom is in Allah geloven een verplichting om naar de hemel te gaan? Is een goed leven lijden niet voldoende?”. Zijn antwoorden waren duidelijk maar te lang om vandaag verder op in te gaan. Bij het afscheid nemen kregen we enkele brochures en een Nederlandse Koran mee, die we later op de dag lazen.

De rest van de dag spendeerden Luka en ik met het lezen van de informatie en onderling te discussiëren over geloof. In de toekomst ga ik een artikel maken die zijn antwoorden en onze ideeën samenvat, maar nu is het tijd voor slaap.

Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *